Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Αργότερα



Αργότερα
θα σου μιλήσω για την πανσέληνο
για την αγάπη
για το χορό που θέλω να χορέψω για σένα.
Θα σου γράψω ένα ποίημα τόσο μεγάλο
που θα σε χωράει ολόκληρο.
Αργότερα
Θα σε αφήσω να μου μιλήσεις χωρίς φωνή
ογκόλιθοι εγωισμού,
παράλληλοι μονόλογοι
που ορθώνονται ως την αυτοεξαπάτηση.
Μετά θα κλεισω τη μνήμη σε ένα μικρό χαρτί
και θα σε τσαλακώσω.
Αργότερα όμως.
Τώρα θα ζήσω την απάτη.







8 σχόλια:

  1. σπάσε το ρολόι με το τακούνι σου
    κι άσε τα θραύσματα
    \του «αργότερα» και του «τώρα»\
    να στροβιλιστούν
    υπακούοντας σε αρχέγονες αντίρροπες δυνάμεις
    και να σε παρασύρουν
    στη δίνη τού αενάως και πανταχού χορεύειν…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κώστα, το πρόβλημα είναι πως ρολόι είναι μέσα μου :-) Καλό μήνα αγαπητέ!

      Διαγραφή
    2. ε, εγώ τι λέω; ότι είναι εκτός;
      γι αυτό είναι και στο χέρι σου, ή αν προτιμάς στο πόδι σου

      σπάσε το κι αφέσου (στο λίκνισμα που λέει κι ένας αντιποιητής :Ρ )

      ;-)

      Καλό μήνα !

      Διαγραφή
    3. Εδώ δεν μπορώ να χασμουρηθώ και πιάνομαι! Θές και να λικνιστώ? Απαπαπαπα!

      Διαγραφή
  2. χα...Ε ναι, χρειάζεται να τη ζούμε και τη ρημάδα την απάτη μέχρι να διαλυθεί η ψευδαίσθηση... ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και τι είναι οι απάτες, τελικά αγαπητή φίλη? Οπτικές που επιλέγουμε να μην πιστέψουμε :-D υ.γ.: έτσι είναι αν έτσι νομίζουμε, n'est pas?
      Καλό απόγευμα!

      Διαγραφή