Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Μπαμπά κοίτα!




Εκπυρσοκροτώ τις σκέψεις μου
σε ένα πανί στον τοίχο
γράφω με νότες τη ζωή
μα με κλειστό τον ήχο.

Μουτζουρώνω,γράφω, σβήνω
ό,τι αρχίζω -μια ζωή !- στη μέση το αφήνω.

Έλεγες πως δεν ορίζεις εσύ
τη φορά της τροχιάς σου.
Η γη σε πηγαίνει
και η ζωή τρέχοντας σε προσπερνά.

Εγώ -μικρό κορίτσι τότε-
θυμάμαι να σε κοιτώ με απορία
γιατί απλά ΕΓΩ ήδη μπορώ
με τ´ακροδάχτυλά μου
να πιάνω τη γη
και να τη σταματάω.
Μετά αλλάζω γνώμη
Της δίνω μιά και τη γυρνάω.

Κοιτάζω ψηλά, αιχμαλωτίζω δυο σκιές
τις ονομάζω ευτυχία και σου απαντώ
"Δε γίνεται να είσαι κάτι που δεν πιστεύεις"

Μπαμπά κοίτα! Είμαι αυτό που πίστεψα.

4 σχόλια:

  1. σκέφτομαι: 2 δρόμους ,
    με αντίθετη κατεύθυνση, που οδηγούν στον ίδιο προορισμό: τον εαυτό.

    Ο ένας είναι το αρχικό υλικό (το DNA, ας πούμε σχηματικά) και οι επιρροές του
    περιβάλλοντος - όσο πιο κοντινό κι αγαπημένο, τόσο πιο έντονες και αποφασιστικές
    οι επιδράσεις στη διαμόρφωση του εαυτού.

    Ο άλλος δρόμος , είναι εκείνος που ξεκινά απ’ τις εξωτερικές στοιβάδες
    της συνείδησής μας και προχωράει προς τα μέσα, στο υποσυνείδητο,
    στο ασυνείδητο κι εντέλει στον πραγματικό εαυτό.

    Δηλαδή ο ένας δρόμος είναι αυτός που φτιάχνει
    τον εαυτό κι ο άλλος δρόμος είναι αυτός που
    τον ψάχνει

    Όμως, ίσως ο πραγματικός εαυτός να είναι μια ουτοπία, ανύπαρκτος,
    στην απολυτότητά του. Δηλαδή :
    α. ούτε ποτέ έγινε ό,τι θα μπορούσε να γίνει
    (με βάσει το DNA και τις επιρροές) ΚΑΙ επιπλέον διαρκώς βρίσκεται
    υπό διαμόρφωση… Άρα ο πρώτος δρόμος τείνει (αλλά ποτέ δεν φτάνει)
    στον πραγματικό εαυτό

    β. ούτε μετά από 800 χρόνια ψαξίματος (η ψυχανάλυση είναι μόνο
    ένας τρόπος- κι ίσως όχι ο καλύτερος) θα μπορέσει κανείς να ανακαλύψει
    τον πραγματικό του εαυτό (ακόμα και λόγω του ότι το ίδιο το ψάξιμο
    τον αναδιαμορφώνει διαρκώς) ΑΛΛΑ τείνει στο (να ανακαλύψει τον)
    πραγματικό εαυτό…


    αυτές τις πρόχειρες σκέψεις, έτσι για αρχή …

    Καλλιμέρα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κώστα,

    Οι "πρόχειρες" σκέψεις σου με οδηγούν στη σκέψη πως κατά βάθος είμαστε 2 δρόμοι που οδηγούν στον ίδιο προορισμό ;-) Δεν μπορείς να γνωρίσεις ποτέ τον πραγματικό σου εαυτό αλλά μπορείς πάντα να ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ πως "έτσι" ή "αλλιώς" είσαι. Πίστεψε σε κάτι όμορφο για καλό και για κακό (σε ξέρω εσένα, μπορεί να πιστέψεις πως είσαι ο διάολος προσοπωποιημένος) και εύχομαι να γίνεις :-)

    υ.γ.: πως ξεκινάμε από το ίδιο σημείο και καταλήγουμε σε άλλο συμπέρασμα και από την άλλη κάνουμε το ακριβώς αντίθετο. Ξεκινάμε από άλλο σημείο και καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα. Η ομορφιά της προσωπικής σκέψης :-)

    υ.γ.2: Η ζωή είναι μια αλληλουχία αλληλοεπιρροών και ποιός λέει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί ο ίδιος να επηρεάσει τον εαυτό του?

    Καλό μεσημέρι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ("Δε γίνεται να είσαι κάτι που δεν πιστεύεις"

    Μπαμπά κοίτα! Είμαι αυτό που πίστεψα.)

    Tι όμορφες που είναι αυτές οι δύο οι σειρές....

    Αγαπητή εΜ .... να είστε πάντα αυτό που πιστεύετε, να κάνετε πάντα πράξη αυτά που ονειρευτήκατε....

    Καλημέρα σας...



    και μια αφιέρωση:
    http://www.youtube.com/watch?v=0qjpOLj7WSY

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγαπητέ Χρήστο,

    Τα διαμάντια είναι πάντα ευπρόσδεκτα:-)

    Ευχαριστώ για την ευχή και θα ανταποδώσω φυσικά.

    Για σας:http://youtu.be/UA_poVlp_dY

    Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

    ΑπάντησηΔιαγραφή