Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

αντιποίηση αρχής ΙΙ: άτιτλο (Σε πάω πίσω ε;)


Θυμάσαι; Εκείνο το βράδυ , μετακινώντας ελαφρώς το κεφάλι στο πλάι, διαπιστώσαμε ότι η κάθετη γραμμή στο τοπίο δεν ήταν παρά μια πόρτα. Τα νιάτα (τα μπερμπάντικα) δεν μας άφησαν περιθώριο επιλογής. Μ’ ένα σπρώξιμο βρεθήκαμε να στροβιλιζόμαστε αγκαλιά στο περιθώριο της σελίδας 17 του βιβλίου με τα παραμύθια.
Δε θυμάμαι πώς βρεθήκαμε ξανά στην πόρτα, που στο υπέρθυρο αυτή τη φορά έγραφε ‘έξοδος’. Προφανώς δεν υπάρχει παραμύθι χωρίς κακό λύκο, μάγισσα, θεό ή κάτι τέτοιο. Ούτε θυμάμαι γιατί βγήκαμε. Ίσως να ήταν πάλι τα νιάτα πού νόμιζαν ότι μπορούν τα πάντα και για πάντα.

επιμύθιον: 
κι αν δεν μπορούμε να πουλήσουμε την ψυχή μας στο Διάβολο
(καθότι, ποιος αγοράζει τη σήμερον ημέρα;) 
μπορούμε, τουλάχιστον, να νοικιάσουμε μια νύχτα νιάτα

16 σχόλια:

  1. Ακόμα και οι λέξεις μπορούν να κάνουν μουσική :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ααα ! ευχαριστώ για την τιμή !

    υγ. λέω, λέω... :-) & ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσε τις βλακείες :-) Εγώ σε ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  3. Μπορούμε να νοικιάσουμε μια νύχτα νιάτα άραγε;...
    Μακάρι!
    Φιλάκια, καλό Σ/Κ:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν το θες πολύ Σερενάτα μου, ίσως και να μπορείς. Όλα στο μυαλό δεν λένε πως είναι?
      Καλό Σ/Κ και σε σένα!

      Διαγραφή
  4. τις εξόδους τις κατασκευάζουμε μόνοι μας
    καμιά δεν υπάρχει από μόνη της
    και δεν τις διακρίνουμε, αν συνεχίζουμε στη ζαλάδα του στροβιλισμού
    κοιτώντας, στιγμές, χορούς, νύχτες, χρόνια μοιραία βλέπουμε και τις πόρτες
    κι επειδή δεν ξέρουμε τι να κάνουμε μέσα στη χαρά, πως να την πιάσουμε, να τη διαχειριστούμε, κατευθυνόμαστε προς τα εκεί
    καλησπέρα μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Evi,

      Εθελούσιες οι έξοδοι λοιπόν? Μάλλον έχεις δίκιο. Κι αν ακόμα περιστοιχίζεσαι από πόρτες, θα τις διαβείς μονάχα όταν σταματήσεις να χορεύεις.
      υ.γ.:Οι λέξεις σου πάντα φτιάχνουν όμορφες εικόνες στο μυαλό μου. Τόσο όμορφες που εύχομαι να μείνω πάντα ζαλισμένη!!

      Καλή σου μέρα γλυκιά Evi_Sou !

      Διαγραφή
  5. Εθελούσιες..μην κοιτάς προς τα εκεί..
    όσο τα πόδια ακολουθούν τον ρυθμό στροβιλίσου!!

    καλό μας ξημέρωμα Έμμυ μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχα! Πέφτει το μάτι Ευη μου, μάτι είναι, τι να το κάνεις, αλλά μόνο πάνω στη στροφή (μη φανταστείς...) δεν θυσιάζω τόσο εύκολα έναν καλό χορό. Υ.γ.: καταλαβαινόμαστε νομίζω :-)

      Διαγραφή
  6. Τα νειάτα είναι σχετική έννοια....
    Αν η ψυχή σου είναι διατεθειμένη να παλεύει αδιάκοπα και δεν κουράζεται τότε και το κορμί πονόντας ξεπονόντας και με το δεξί πόδι να σέρνεται ανάπηρο, ακολουθεί την ψυχή....και να το δεις το "ανάπηρο" πως πατάει και με τι δύναμη τότε......

    Καλησπέρα αγαπητή....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ Χρήστο μου έλειψε αυτή η όλο πείσμα αισιοδοξία σας :-) Λατρεύω την επιμονή για ευτυχία στους ανθρώπους. Κι εσείς όχι μόνο την έχετε αλλά και την μεταδίδετε :-) υ.γ.: μην ξεχνάτε πως εμείς οι άνθρωποι ονομάζουμε "ανάπηρο" το διαφορετικό. Μια προσαρμογή χρειάζεται μόνο κι είμαστε πάλι καινούργοι!
      Τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
    2. Καλησπέρα αγαπητή...

      Εγώ ανάπηρο ονομάζω το δεξί μου πόδι , που όταν κουράζεται γίνεται σχεδόν ανάπηρο, μόνο όρθιο δεν με πονάει....
      Χε χε.... αισθάνομαι ότι σας την έφερα με κάτι τόσο πεζό , όσο ένα πονεμένο πόδι...

      Κι εμένα μου λείπετε ....

      Θα περάσουν τα κεσάτια πιστεύω ....
      (Όπως λένε : η ελπίδα πεθαίνει μετά από εμάς...)

      Διαγραφή
    3. Μα αυτό ακριβώς εννοούσα! Προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Δεν θα περπατησουμε Μαραθώνιο, δεν θα γίνουμε μοντέλα, αλλά υπάρχουν άλλα πράγματα να χαρούμε :-) Μια χαρά καταλαβαινόμαστε...

      Διαγραφή