Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Αποδοχή


Μια κυκλική γέφυρα
ενώνει το πριν με το μετά.

Τρέχω
πέφτω στο κενό που μου χαρίζει
αιωρούμαι από πάνω της
κοιτώ γύρω, ψηλά και χαμηλά
σταματώ.

Ό,τι κι αν κάνω, δε γίνεται 
ούτε και θα 'θελα
να σώσω μόνο τον εαυτό μου.

Στη μάχη χωρίς αντίπαλο
ξαπλώνω στη γέφυρα
και γίνομαι κομμάτι της.



2 σχόλια:

  1. κάποτε πάνω στις γέφυρες, ξάπλωναν οι άνθρωποι για να μην τις ρίξουν κάποιοι...
    σκέψου, από ψηλά, κάποιοι βάζουν στόχο τις γέφυρες...
    βλέπουν την ανθρώπινη αλυσσίδα πάνω τους...
    μετανιώνουν...

    συνέβη, κατά τη διάρκεια του πολέμου στην πρώην γιουγκοσλαβία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Katabran μου,

      Η προοπτική που δίνεις στα πράγματα πάντα αποδεικνύεται ενδιαφέρουσα. Δεν το ήξερα αυτό που αναφέρεις (αλλά πολλά δεν ξέρω...).

      Η ανάρτηση αυτή γράφτηκε μετά από την ιστορία που άκουσα για τους καμικάζι. Δεν πιστεύουν βλέπεις στη μετά θάνατον ζωή αυτοί. Οπότε η θυσία που κάνουν γίνεται αποκλειστικά και μόνο για την πατρίδα, την οικογένεια και γενικότερα τους άλλους. Όχι για τη σωτηρία του εαυτού σε κάποια άλλη ζωή, αλλά για τη σωτηρία της αξιοπρεπούς ζωής που έρχεται για όσους ακολουθούν. Γίνεσαι μέρος της γέφυρας όταν σκέφτεσαι έτσι. Γίνεσαι μέρος του κύκλου της ζωής.

      Καλό απόγευμα γλυκιά Katabran!

      Διαγραφή