Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Διαβατήριο

Στον έλεγχο διαβατηρίων 
με γδύνεις με το βλέμμα.

Με καρφώνεις με τα μάτια
όσο το μυαλό σου 
απαριθμεί τις ενοχές μου.

Οι αποσκευές μου 
για άλλη μια φορά
δε θα με ακολουθήσουν.

Πρέπει πρώτα να αποδειχθεί
αυτό που για τους άλλους 
δε χρειάζεται αποδείξεις.

Έχω ξένο όνομα.

11 σχόλια:

  1. Μόνο οι γήινοι κανόνες αναγνωρίζουν ενοχές...
    Οι ξένες προσμίξεις ΓΝΗΣΙΟΤΗΤΑΣ στο δαχτυλικό αποτύπωμα της Ψυχής
    ήδη απενοχοποιεί την πρόθεση ΤΑΞΙΔΙΟΥ
    με ή χωρίς διαβατήριο!...

    Φιλάκι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι να έχεις δίκιο. Ωστόσο νιώθω πως τα ψυχικά αποθέματα μειώνονται κάθε που βραδιάζει. Και σε αυτή τη χώρα βράδιασε πάλι Κάκια μου.

      Φιλάκι πίσω :-)

      Διαγραφή
  2. ακόμα και αν ξένο το όνομα, το βλέμμα δεν χρειάζεται διαβατήριο... απλά και μόνο εισχωρεί...
    όμορφο, αληθινά όμορφο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ Λύχνε μου. Ώρες-ώρες νιώθω πως εδώ μέσα φτιάχνουμε έναν άλλο κόσμο για αυτό και επανέρχομαι εδώ τόσο συχνά.

      Φιλί :-)

      Διαγραφή
  3. "Εγώ έχω ξένο όνομα" = Εγώ έχω το δικό μου.
    Αυτό είναι το ανυπόφορο. Ο αταβισμός μας βέβαια θα βρίσκει πάντα τρόπο να βαραίνει τον "ξένο".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. O αταβισμός μας, όπως και όλοι οι ανθρώπινοι περιορισμοί μας καλή μου φίλη, όντως πάντα βρίσκουν τον τρόπο. ΄Ωσπου να αλλάξει η εποχή και μαζί με αυτήν και οι περιορισμοί μας. Και να αποτάξουμε τους παλιούς και να αποδεχθούμε νέους.
      Ένας ανθρώπινος κόσμος :-)
      Ευτυχώς, υπάρχουν και κάποιοι που αντιλαμβάνονται αυτούς τους περιορισμούς νωρίτερα κι έτσι μπορούμε κι επιβιώνουμε όλοι.

      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  4. Μεταγράφω *:

    Χωρίς ρούχα
    χωρίς ενοχές και λοιπές αποσκευές
    ετοιμάζω ταξίδι («μοναχά για πάρτη σου»)
    για εκεί που στα λεξικά
    αμέσως μετά τη λέξη «διαβάζω»
    είναι η λέξη «διαίσθηση»…


    *ανενδοίαστα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι ενδοιασμοί είναι για να ξεπερνιούνται. Μόνο έτσι καταλαβαίνεις τι θες. Ή τι όχι. Φαντάζομαι πως γνωρίζεις το κόλπο με το νόμισμα. Το πετάς και άσχετα με το τι αυτό θα δείξει, εντωμεταξύ εσύ μέσα σου θα έχεις ευχηθεί να πέσει στη μια ή την άλλη πλευρά. Γιατί πολλές φορές, δεν διαισθάνεσαι, δεν αναγνωρίζεις ή δεν θέλεις να δεις. Αλλά πάντα υπάρχουν τρόποι να μάθεις. Το θέμα είναι : θέλεις? Τα ρούχα, οι ενοχές και όλες οι υπόλοιπες "αποσκευές" είναι σε τελική ανάλυση εσύ. Όσο και να γκρινιάζεις, τα δεδομένα δεν θα αλλάξουν. Πάντα θα παραμένεις αυτός με το ξένο όνομα.


      Διαγραφή
    2. δε γίνεται να μη θέλεις να μάθεις. πάντα θέλεις να μάθεις, κι έρχεται (μοιάζει μεταφυσικό, αλλά δεν είναι) η στιγμή που είσαι έτοιμος ακόμα και να βγεις απ’ όσα είσαι (αυτά που σε ενδύουν, που σε [καθ]ορίζουν) προκειμένου να μάθεις. Έστω και πρόσκαιρα , αλλά η γνώση θα μείνει...για όσο...
      Με τη γκρίνια, πράγματι, δεν πετυχαίνεις τίποτα, όχι τίποτα σπουδαίο τουλάχιστον.
      Αλλά αν το όνομά μας είναι η ψυχή μας (που έλεγε κι η άλλη)…δεν είναι -ακόμα και - το όνομα κάτι που δεν ανήκει στις «αποσκευές» μας…

      υγ. «ο συνεργάτης χωρίς όνομα»…:-)

      Διαγραφή
    3. Καλημέρα Κώστα!

      Με τις δύο αρνήσεις με μπέρδεψες (σιγά που δεν θα με μπέρδευες...). Το όνομα είναι κάτι που ανήκει στις αποσκευές μας (αυτό φαντάζομαι εννοείς) και δεν μπορώ να διαφωνήσω. Νομίζω ότι κατά κάποιο τρόπο αναβιώνουμε τη διαφωνία μας για τα "ονόματα", τις "ταμπέλες" και τους "τίτλους", μόνο που τώρα ο καθένας μας βρίσκεται στην αντίθετη πλευρά (είμαστε σταθεροί τύποι). Αλήθεια, ακόμα δεν άλλαξες άποψη? (Τι να πω...σε κάποιους παίρνει περισσότερο χρόνο ;-) Θα περιμένω...)

      Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
    4. αλίευσα τούτο δω :

      " Δεν υπήρχε όνομα τότε που οι άνθρωποι ζούσαν .
      Μετά ένας έπαθε όνομα και από / δω και μπρος
      όλα άλλαξαν μόνο που / τελείωσαν οι άνθρωποι "
      ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ

      υγ. κράτα το για κουβεντούλα εν ευθέτω χρόνω...
      :)

      Διαγραφή