Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Απλά




"Αναχώρηση σε λίγα λεπτά!!"
Κι έφυγες.
Έτσι απλά.
Όσο απλά γίνονται όλα.

Αυτός ο πόνος στο στήθος έμεινε πάλι μόνο.
Ίσως τον πάρει ο Οκτώβρης φεύγοντας. Ίσως και όχι.


16 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Ναι, τι να κάνω εφευρέτα? Καμιά εφεύρεση για τους πόνους της καρδιάς δεν έχεις, ε? Αλήθεια, εδώ που τα λέμε...ΤΙ έχεις εφεύρει? Η απλά έχεις το όνομα? :-P

      Διαγραφή
    2. Έχω ξαναεφεύρει τον εαυτό μου, ο οποίος ήταν κάπου χαμένος και κρυμμένος και γω δε ξέρω πού. Δεν είναι και λίγο?

      Διαγραφή
    3. Δεν μπορώ να απαντήσω καθώς δεν σε γνωρίζω :-))

      υ.γ.: Σε πειράζω σαφώς. Αν όμως το έχεις καταφέρει αυτό, στείλε μου τις οδηγίες όσο πιο γρήγορα γίνεται!

      Διαγραφή
  2. κάθε λιμάνι και καημός..
    κάθε καημός λιμάνι....
    καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, Φαντομά μου,

      ... να μπορούσα τα λιμάνια να τα κλείσω, να σταματήσω τα τρένα στο σταθμό..;-)

      Καλό μήνα!!!

      Διαγραφή
  3. Κι αυτός ο πόνος στο στήθος έτσι απλά θα φύγει.
    Μόνο μη σκουντάς το χρόνο. Ο Οκτώβρης μόλις μπήκε κι ο πόνος έχει περιέργεια, θέλει να εξερευνήσει την περιοχή και να ανακαλύψει τα μυστικά της για να μπορέσει να σου τα αφήσει φεύγοντας.
    Και μετά θα μπεί ο Νοέμβρης μέχρι να φύγει κι αυτός...
    Καληνύχτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και που τον σκουντάω νομίζεις γίνεται τίποτα? Πυξ-λάξ τον πολεμάω μα δεν κερδίζεται. Κάποια στιγμή απλά χάνεται κι αυτός.
      (Νομίζω ότι διανύω από τις περιόδους που είναι καλύτερα να μην"μιλάω" γιατί όλα σε "μαύρο" μου βγαίνουν. Μελαγχολώ και μόνο που με ακούω. Ελπίζω να μην είναι κολλητικό. Και ελπίζω φεύγοντας όντως να μου αφήσει τα μυστικά της. Μπας και καταλάβω επιτέλους...(τι, μπα λες?)

      Καλημέρα :-)

      Διαγραφή
    2. Νομίζω οτι ακρι΄βως όταν διανύεις την περίοδο αυτή που βγαίνουν όλα σε μαύρο είναι που πρέπει να "μιλάς". Να γράφεις δηλαδή εδώ και να καθαρίζεις.
      Εμένα αυτό μου κάνει το μπλογκ. Πολλές φορές σκέφτομαι οτι είναι απαισιόδοξες οι σκέψεις μου και στενάχωρες όταν γράφω. Αλλά ξέρεις κάτι; Δε με νοιάζει!
      Όταν βγαίνω από το σπίτι μου θεωρώ υποχρέωση μου να φοράω το χαμόγελό μου γιατί, ναι, είναι μεταδοτικό. Όταν είμαι με τους αγαπημένους μου προσπαθώ να είμαι ευχάριστη για να περνάμε καλά. Και λοιπόν; Πού θα πάει τότε η μαυρίλα;
      Γιάυτό και άνοιξα το μπλογκάκι για να τη ρίχνω εκεί. Αλλά μεταξύ μας υπάρχει μια σιωοηρή συμφωνία θεωρώ. Να μην παρεξηγούμαστε για τις μαύρες μας και να μην μας επηρεάζουν οι μαύρες του άλλου. Έτσι, μπορούμε, και μάλιστα επειδή δεν έχουμε προσωπική επαφή, να βοηθάμε τον άλλο, να του συμπαραστεκόμαστε ή να τον κάνουμε να νιώθει οτι είναι φυσιολογικό να φορτίζεται. Δεν ξέρω αν γίνομαι αντιληπτή. Είναι ψυχοθεραπεία αυτό που κάνουμε.
      Επειδή συνήθως αποφεύγουμε να μαυρίσουμε όσους αγαπάμε μαυρίζουμε τις οθόνες μας. Αλλά αυτός που μας διαβάζει δεν μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά μόνο να μας προσφέρει. Έτσι το βλέπω. Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό, μπορεί και να είναι στην τελική.
      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
    3. Σε καταλαβαίνω απόλυτα μικρή, τρελή μου φίλη (αντικατέστησα το σοφή με το τρελή όπως βλέπεις, για ευνόητους λόγους ;-).
      Και στο έχω ξαναπεί νομίζω, στον απο κει χώρο, τον δικό σου, συμφωνώ απόλυτα. Έτσι το βιώνω και νιώθω όντως πως με βοηθάτε. Και για αυτό και συνεχίζω (τη γκρίνια). Αλλά όπως ίσως ήδη να διαισθάνεσαι, αρχίζω κάπως να το παλεύω. Όχι ότι άλλαξε κάτι. Απλώς αλλάζω εγώ. Προσαρμόζομαι στις νέες συνθήκες και εσείς εδώ με βοηθάτε πολύ σε αυτό και σας ευχαριστώ :-)Κι ελπίζω και εύχομαι να λειτουργεί έτσι και για εσάς. Δεν είναι εγωιστικό. Είναι ανθρώπινο.

      Φιλιά (και που'σαι...Τσάκω κι αυτό

      Διαγραφή
  4. όσο απλά γίνονται όλα...

    τόσο απλά...

    καλησπέρες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή