Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Μετά


Τα βράδια που έρχεσαι
κραυγές-μαχαίρια σπάνε στο πάτωμα

Τους φόβους μου ανασαίνω
τα μάτια κλείνω στις τετράγωνες προβλέψεις

Κραδασμοί ισορροπούν στην άκρη της ακοής
Τείχη διαλύονται 

Στου πάθους τα σκοτάδια
τους ήχους της ψυχής μου ακολουθώ

Μου δίνω ό,τι χρειάζομαι
για να θυμάμαι κάποτε

Η κορύφωση του τώρα
δεν θα ήταν δυνατή χωρίς το ποτέ

Το μετά είναι που τρέμω...

14 σχόλια:

  1. νομιζω πως με ξαναβρίσκω σιγα σιγα..:))

    κανενα μετα δεν υφίσταται!!!

    γιατι θα ειναι παλι παρον..

    οποτε ζουμε το τωρα... τις σκεψεις λεω να τις αφησουμε να βασανιζονται μονες τους... απ την ζηλια που δεν ασχολουμαστε με τουτες..

    Αγαπητη Μ μου.. καλως μας ξαναβρισκω..:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όσο το παρόν ακολουθεί τους ήχους της ψυχής, ποιος ο λόγος ανησυχίας για το μετά; Δεν μπορεί παρά κι αυτό θα είναι σύμφωνο με τους ήχους της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. όμως, αγάπη μου, τρέμοντας το μετά ξεχνάμε να ζούμε το τώρα...
    άκου με! ξέρεις πόσα τώρα μου, θυσιάστηκαν στον βωμό του μετά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Evi Athanasiou,
    Κανένα μετά δεν υφίσταται. Πραγματικά. 'Ομως το τώρα που θα έρθει μετά το τώρα :-), όπως κι αν το πεις, αλλιώτικο θα είναι αφού θα λείπει αυτός :-) Πρέπει να με ξαναβρώ κι εγώ, επειγόντως μου φαίνεται!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Άντε καλέ που τρέμεις!
    Το άγνωστο είναι το μόνο σίγουρο. Αυτό που έρχεται δεν το γνωρίζουμε ποτέ. Δε νομίζεις οτι είναι ανώφελο να το φοβόμαστε;
    Νομίζω μόνο καλά πράγματα έρχονται πάντα για όλους μας. Το βλέπω κάθε φορά κοιτώντας πίσω. Πίσω πρέπει να κοιτάμε μόνο όταν είναι να ανασσύρουμε μαθήματα για το τώρα.
    Το τώρα είναι εδώ. Είναι μια ωραία μέρα που σου εγγυάται οτι η χθεσινή δύσκολη νύχτα έχει πια περάσει.
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Absentminded,

    Σε ανθρώπους σαν κι εμένα που δεν έχουν ισορροπήσει, το μετά ακούει τους ήχους του μυαλού και με μπερδεύει. Δεν νομίζω να καταφέρω να ισορροπήσω ποτέ κάπου ανάμεσα και να ησυχάσω αλλά συνήθεια είναι όλα και με αποδέχομαι :-) Η συνείδηση του τι είσαι, έχει ίσως μεγαλύτερη σημασία από αυτό που όντως είσαι?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Λύχνε μου,

    Το μετά πάντα αιωρείται πάνω από το τώρα. Όσο δίκιο κι αν έχεις, μέρος του τώρα και το μετά. Χρονικές αλληλουχίες που δεν μπορείς και δεν χρειάζεται να αποφεύγεις. Το τώρα είναι αυτό που θα σε οδηγήσει στο επιθυμητό μετά. Ας μην θυσιάσουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. AnD,

    Είναι όντως μια όμορφη μέρα, κι έχω πάντα εμένα! Δεν με λες και λίγη...ε?

    υ.γ.: καλά δεν τρέμω και τόσο, υπερέβαλα λίγο ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Όταν το διάβαζα και τη στιγμή που άφηνα το κόμμεντ, προσποιήθηκα ότι δεν άκουγα τους ήχους τού μυαλού στις γραμμές σου, ή συγκεντρώθηκα στους ήχους της ψυχής. Εγώ, πάντως, προσλαμβάνω μία αρμονική και γοητευτική συνύπαρξη των δύο.
    Όσο για το ερώτημά σου, δεν υπάρχει πιο ακατάλληλος άνθρωπος από μένα να του το απευθύνεις, ή τουλάχιστον που δε θα σου δώσει την απάντηση που ενδεχομένως περιμένεις.
    Θεωρώ τη συνείδηση του τι είμαστε υπερεκτιμημένη αρετή. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα μπορεί να αποτελέσει τροχοπέδη στην εξέλιξή μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Absentminded,
    Ποτέ δεν περιμένω να ακούσω κάτι συγκεκριμένο, αλλά ... υπερτιμημένη αρετή, αυτό είναι όντως μια μεγάλη έκπληξη, που με ιντριγκάρει ευχάριστα :-) Και μου αρέσει τόσο πολύ σαν σκέψη που δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να διαφωνήσω. Έχω γράψει άλλωστε πως δεν χρειάζεται να τα ορίζουμε ή να τα γνωρίζουμε όλα, ωστόσο χρειάζομαι μια βάση πάνω στην οποία θα στηρίξω το είναι μου. Ειδικά σε μια περίοδο γεμάτη ανασφάλεια, όπως αυτή που διανύω τώρα. Τροχοπέδη βέβαια στην εξέλιξή μας δεν ξέρω αν θα την αποκαλούσα...να ξέρεις τι είσαι, δεν αποκλείει το γεγονός να θέλεις ή και να γίνεις κάτι άλλο. Η μη εξέλιξη θεωρώ πως είναι αποτέλεσμα άλλων παραγόντων. Πάντως ενδιαφέρουσα οπτική και νομίζω Θα βασανίσω ευχάριστα το μυαλό μου απόψε :-)

    Να ΄χεις ένα όμορφο βραδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Οι φοβοι σε τετραγωνα κουτακια μου φαινονται πολυ τακτοποιημενοι, αρα σε πραγματικες διαστασεις, αρα οχι και τοσο φοβοι τελικα :)

    Στο βιβλιο που διαβαζω αυτες τις μερες γραφει το εξης για την κορυφωση:
    "Με κατηγορεις πως ειμαι ακραιος, ενταξει. Ομως, ισως, μετα τα ακρα να βρισκεται το μετρο.
    Το μετρο δεν ειναι μετριοτητα, ειναι κορυφωση."
    ("Η μοναξια ειναι απο χωμα" Μαρω βαμβουνακη)


    Ωραια οπτικη ετσι; Κι εγω δεν την ειχα σκεφτει. Αλλα τεινω να την οικειοποιηθω.

    Η αβεβαιοτητα του μετα κανει το τωρα τοσο γοητευτικο. Αν ειναι προβλεψιμο το μετα, εξασθενει και το τωρα μας :)
    Και μου αρεσε πολυ η σκεψη της AnD. Στο χθες κοιταμε για μαθηματα για να ζησουμε καθε μερα πιο ολοκληρωμενα το τωρα μας :)

    σε φιλω, καλο βραδακι:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. DeeDee,

    μμμ..δεν ξέρω....το μέτρο σίγουρα δεν είναι μετριότητα, αλλά δεν μπορώ να το δω ως άκρο. Είναι μέσον. Η χρυσή τομή. Που μπορεί να σε φτάσει στην κορυφή γιατί σε κρατάει σε ισορροπία. Τι λες? Σκέφτομαι μαζί σου απλά :-)
    Όσο για την AnD, πολλές φορές έχω διαπιστώσει τη σοφία της...:-)

    Σε φιλώ, καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ναι κι εγω δεν πιστευω οτι το μετρο βρισκεται στα ακρα. Το αποσπασμα το ερμηνευσα ως εξης. Οτι ισως να χρειαζεται να φτασεις στα ακρα για να επιστρεψεις να βρεις τη μεση, την ισορροπια, το μετρο. Αγνοωντας τα ακρα, παρερμηνευεις και ποιο ειναι το "μεσο", που ειναι η ισορροπια. Κι εγω προσφατες σκεψεις μου μοιραζομαι μαζι σου, δεν εχω κατασταλλαξει :)
    Για την σοφια της AnD συμφωνω απολυτα!

    καλο βραδακι:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Υπό αυτή τη λογική με βρίσκεις σύμφωνη :-) Το μέσο ούτως ή άλλως ποιος το καθορίζει? Βρίσκεις το μέτρο σου λοιπόν και βούρ για την κορυφή!!!
    υ.γ: κάποιος να με κρατήσει σας παρακαλώ, γιατί αν τα κατακτήσω ήδη όλα από τώρα τι θα μείνει για μετά?

    Σε φιλώ γλυκιά Dee Dee μου:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή